Bekenden                                                                                                                                                          Een van de redenen waarom de bevolking van de Republiek zo meeleefde met de vloot was omdat deze haar moest bevrijden van Spaans geweld, van de Engelse dreiging en nog later, in het befaamde rampjaar 1672, van de agressie van de Engelsen en Fransen tegelijk (en van de bisdommen Münster en Keulen, maar die vielen alleen over land aan). Bovendien was men gefocust op de vloot vanwege familieleden en bekenden die zich vaak onder de bemanning bevonden.  Zeventiende-eeuwse vloten waren uitgerust met  enorme bemanningen. Tijdens de slag bij Lowestoft (13 juni 1665) bestond de vloot van opperbevelhebber Van Wassenaer Obdam uit onder andere 103 oorlogsschepen met meer dan 21.000 matrozen en zeesoldaten (die laatsten maakten onderdeel uit van een in 1665 opgericht regiment, later bekend als het Korps Mariniers). Op de toenmalige bevolking van 2 miljoen was dat een enorm aantal. Vooral in de kustprovincies zal bijna iedereen iemand gekend hebben die meevoer. Daar droeg aan bij dat, om genoeg bemanning voor de oorlogsvloot te krijgen, de Staten-Generaal tijdens de oorlog een uitvaarverbod voor de visserij en de handelsvloot afkondigden, zodat zeelui zich bij gebrek aan inkomsten gedwongen zagen zich bij de oorlogsvloot te melden.                          De 5000 doden, gewonden en gevangenen die het resultaat waren van deze verloren slag bij Lowestoft,  veroorzaakten derhalve verdriet, teleurstelling en woede bij de bevolking. 

Praalgraf                                                                                                                                                          Maar niet alleen het volk, ook de regering liet zich niet onbetuigd als het ging om lof en eerbetuigingen aan zeehelden die zich hadden onderscheiden. Zij kregen gouden medailles, zilveren bekers, schalen of fluitjes uitgereikt . Ook keerden de Staten-Generaal aan succesvolle officieren geld uit, of een aandeel in de buit. Weduwen en wezen van de gesneuvelde zeehelden ontvingen een jaargeld. Die gulheid had een reden: populaire zeehelden vormden uitstekende propagandamiddelen. De successen van de Nederlandse vloot tegen de Spanjaarden en de Engelsen werden symbolisch voor de macht van de jonge Republiek en het vertrouwen in de toekomst.                                                                                                                                       

Het  mooiste eerbewijs dat de regering kon geven aan zijn officieren was een plechtige,  door de staat gefinancierde begrafenis en een marmeren praalgraf op staatskosten.  Dit voorrecht was alleen weggelegd voor in vol gevecht op zee gesneuvelde officieren.  De meesten van hen zagen omkomen op zee trouwens als de enige juiste en eervolle afsluiting van hun loopbaan.  Aert van Nes liet het op dit terrein afweten, als één van de weinige zeehelden.  Hij stierf gewoon in zijn bed,  op 14 september 1693, nadat hij de laatste 20 jaar van zijn leven aan wal had doorgebracht. Daarom was er voor hem geen staatsbegrafenis, ondanks zijn succesvolle carrière. Deze situatie verklaart Van Nes’ geringere bekendheid als zeeheld.  Hoewel hij in de Grote of Sint-Laurenskerk werd begraven, was dat in een gewoon graf en niet in een praalgraf, zoals zijn collega’s en stadsgenoten Egbert Kortenaer en Witte de With.